Klon strzępiastokory (Acer griseum) łączy dwie cechy rzadko spotykane u jednego drzewa: bardzo intensywne jesienne przebarwienie oraz dekoracyjny pień widoczny przez całą zimę. Rośnie wolno i nie osiąga ogromnych rozmiarów, dlatego może być ciekawą propozycją również do średniego ogrodu.
Kora wygląda, jakby była wykonana z cienkiego papieru
Najbardziej rozpoznawalną cechą drzewa jest kasztanowobrązowa lub cynamonowa kora. Z wiekiem zaczyna odchodzić od pnia i starszych gałęzi cienkimi, lekko przezroczystymi płatami. Pozostają one przyczepione, skręcają się i pięknie przechwytują boczne światło.
Łuszczenie jest zjawiskiem naturalnym. Nie wolno pomagać drzewu przez odrywanie płatów kory, ponieważ można uszkodzić żywe tkanki znajdujące się pod spodem. Nie należy też czyścić pnia twardą szczotką ani skrobać go podczas usuwania mchów.
Najlepszy efekt uzyskuje się, sadząc drzewo w miejscu, w którym zimowe słońce może oświetlać pień. Klon świetnie wpisuje się w kompozycje wykorzystujące rośliny o ozdobnych pędach i korze.
Jesienią dekoracyjne są również liście
Liście klonu strzępiastokorego składają się z trzech listków, co odróżnia je od charakterystycznych dłoniastych liści wielu popularnych klonów. Ich spód jest jaśniejszy i delikatnie owłosiony.
Jesienią korona przybiera odcienie pomarańczu, czerwieni i szkarłatu. Intensywność koloru zależy od stanowiska, pogody oraz kondycji drzewa. Na dobrze dobranym miejscu przebarwienie bywa niezwykle efektowne, dlatego gatunek znajduje się wśród klonów najpiękniej wyglądających jesienią.
Po opadnięciu liści smukłe gałęzie i łuszcząca się kora przejmują rolę głównej dekoracji. Drzewo pozostaje więc interesujące w okresie, kiedy większość roślin liściastych nie przyciąga już uwagi.
Gdzie posadzić klon strzępiastokory?
Drzewo rośnie wolno i w ogrodach osiąga zazwyczaj kilka metrów wysokości. Najlepiej potraktować je jako soliter. Dobrym tłem będzie trawnik, jasna ściana albo spokojna grupa roślin zimozielonych, pod warunkiem że nie zasłonią ozdobnego pnia.
Stanowisko powinno być jasne, słoneczne lub lekko półcieniste, a jednocześnie osłonięte od silnego wiatru. Gleba najlepiej próchniczna, przepuszczalna i umiarkowanie wilgotna. Klon nie powinien rosnąć ani w stale podmokłym gruncie, ani w szybko wysychającym piachu.
Przed sadzeniem trzeba ocenić docelową szerokość korony. Umieszczenie młodego drzewa zbyt blisko ściany, ogrodzenia albo ścieżki zemści się po latach. Szczegółowe parametry można sprawdzić w opisie klonu strzępiastokorego.
Jak pielęgnować drzewo, by nie zniszczyć jego urody?
Młody klon wymaga regularnego podlewania podczas suszy. Wokół niego można rozłożyć warstwę ściółki ograniczającej parowanie, ale materiał nie powinien dotykać pnia. Przed zimą nowo posadzone drzewa warto dobrze nawodnić.
Klon strzępiastokory naturalnie tworzy atrakcyjną koronę i nie potrzebuje intensywnego formowania. Usuwa się przede wszystkim pędy martwe, uszkodzone lub wyraźnie kolidujące. Każde większe cięcie powinno wynikać z konkretnej potrzeby, a nie z chęci corocznego skracania drzewa.
Warto regularnie oglądać pień, lecz bez ingerowania w odchodzącą korę. Zimą właśnie ona sprawia, że klon dobrze uzupełnia kompozycje z drzewami i krzewami dekoracyjnymi poza sezonem. Posadzony w widocznym miejscu może być jednym z nielicznych drzew, które wyglądają równie interesująco w październiku, jak w środku zimy.
